Ik ben een manusje-van-alles op technisch vlak

maar ook een verbinder en ik signaleer allerlei klusjes

André

alt-text

André staat aan het raam en tuurt naar buiten. Hij oogt als een bescheiden en bedachtzaam mens. Het vestigen van aandacht op zichzelf vindt hij maar niks. Daarom hoeven er wat hem betreft geen spotlights op. “Ik ben geen voorgrondmannetje”, zegt hij erover. “Ik help graag andere mensen en daar voel ik me lekker bij”.

Ik woon hier een jaar en mijn insteek is dat ik

het gezelliger wil maken.

Hij was de eerste klant van Stichting Perspektief die begin 2018 voor een woning bij Abtswoude Bloeit! In aanmerking kwam. Abtswoude Bloeit! is een plek waar Delftse studenten, senioren en klanten van Perspektief onder één dak samenwonen. Het project is van verschillende instanties en omdat er op de begane grond van voormalig ‘bejaardenhuis’ Abtswoude een Woonkamer van de Wijk is ingericht, heeft Abtswoude Bloeit! ook een wijkfunctie. Vernieuwend dus, spannend en inclusief. En André is er praktisch onmisbaar.

alt-text

“Officieel heb ik hier geen taken”, vertelt André. “Ik woon hier een jaar en mijn insteek is dat ik het gezelliger wil maken, voor mezelf en anderen”. En zo rolde André erin. “We zijn begonnen met een groepje van drie. In de tuin stond een oude schommelstoel en toen vroegen we aan de eigenaresse of wij hem mochten opknappen”. Die gebeurtenis markeert volgens André het eerste, werkelijke contact met ‘de oudjes’. Vanaf toen is het contact alleen maar verbeterd en de band gegroeid.

Hey, dat zijn
klusjesmensen.

Van buren kregen ze ook een picknicktafel om op te knappen, en een bankje. Die zetten ze in de tuin en gedurende de hele zomer maakte iedereen er gebruik van. André: “Mensen zagen dat en dachten: hey, dat zijn klusjesmensen”. En zo brak het ijs. “Ik mag het eigenlijk niet zeggen”, vindt André, “maar wij hebben Perspektief op een ander voetstuk gezet. De oudjes vonden het eerst maar ‘eng-eng-eng’. Wij hebben met zijn drieën bewezen dat ze niet meer zonder ons kunnen. En de gemeente en burgemeester weten het ook: Perspektief is hier goed bezig! Dat komt eigenlijk door ons”.

Met Sami en Remko werk ik

aan de verbinding met de wijk.

André is actief op meerdere vlakken binnen het complex. “Ik ben een manusje-van-alles op technisch vlak maar ook een verbinder en ik signaleer allerlei klusjes. ’s Ochtends open ik de Woonkamer van de Wijk en ’s avonds om 20:00 uur sluit ik hem weer”. In die rol moet je het natuurlijk goed kunnen vinden met allerlei partijen, de medebewoners en andere betrokkenen. Er zijn wel eens scheve ogen of onderlinge akkefietjes maar over het algemeen gaat het prima. André: “Met Sami en medebewoner Remko werk ik aan de verbinding met de wijk. Als de beheerder er niet is dan probeer ik zijn dingen op te pakken voor zover dat kan en mag. En laatst moest ik alarm slaan omdat de ketelruimte vol met water stond. Het had een centimeter moeten stijgen of het was de elektriciteitskast ingegaan! Samen met de financiële man zorgden we voor waterpompen en haalden we de ketelruimte leeg”.

“Als mensen problemen hebben komen ze naar mij toe. Kan je effe dit voor me regelen? Kan je effe dat voor me doen?” Hierbij helpt het dat André er bijna altijd is. “‘s Avonds doe ik koffie en een peukie met de oudjes. Donderdagochtend hebben we koffie-uurtje in woonkamer. Wij zitten er vaak ook bij en dan krijg je dingen te horen”. Glunderend: “Ik draag echt bij aan woonkamer. We hebben nu een bioscoop maar ze kregen de beamer natuurlijk niet aan. Ik kwam terug uit Den Haag en ze riepen: daar komt de redder! Als ze dan allemaal voor je applaudisseren dan word je helemaal leip, joh!” En daar doet hij het voor: “Waardering is de veer in mijn reet zeg maar. Gisteren kwam ik binnen en toen zaten er twaalf oudjes op de banken die wij gehaald hadden naar Toon Hermans te kijken. Ze zaten gewoon te klappen daar, toch wel leuk”.

Dat Abtswoude Bloeit! een verbindend effect heeft, blijkt ook uit andere anekdotes van André. Tijdens het koffie-uurtje hoorde André bijvoorbeeld dat een “vrouwtje van de 4e etage” was gestruikeld over een losse tegel. Er werd geen gehoor aan gegeven en zij durfde eigenlijk de galerij niet meer over.

Actie is een

betere oplossing!

Zelfs stond zij op het punt om de Rijdende Rechter in te schakelen. André: “Ik kan dat niet aanhoren en denk dan: actie is een betere oplossing. Toen heb ik de tegel ingekort en was iedereen blij”. Achteraf bleek dat het betreffende ‘vrouwtje’ het best jammer vond dat de Rijdende Rechter niet meer nodig was. Dat had ze wel spannend gevonden! André lachend: “Ik zei tegen haar: als je er op kickt leg ik die tegel wel weer effe scheef, dan kun je hem bellen. Maar je kunt het beter oplossen”.

Ankie! Ik hoor je

er weer bovenuit!

Dat plagen of jennen is eerder regel dan uitzondering in de woonkamer van Abtswoude Bloeit! Maar je voelt dat het onderliggend wel goed zit. Als het bijvoorbeeld wat lawaaiig wordt achter de plek waar wij zijn neergestreken voor het interview, roept André over de scheidingswand heen: “Ankie! Ik hoor je er weer bovenuit!” Ankie: “Wat zeggie, André?” André: “Ik hoor je er weer bovenuit!” “Tuurlijk!”, reageert Ankie. De van het algemene gedeelte afgeschermde hoekjes voorzien in een behoefte en bieden enige beschutting. Soms houd je weliswaar van reuring om je heen maar moet je je ook concentreren. Dan is dit een uitkomst! En ze kijken uit op de prachtige binnentuin.

alt-text

Sinds kort wordt de tuin bijgehouden door leerlingen van het nabijgelegen Hugo Grotius. Die samenwerking is tot stand gekomen nadat begeleider Renso van Abtswoude Bloeit! hierover contact opnam met docent Hans van het Grotius. De beheerder van Abtswoude Bloeit! vond het ook een prima plan en in augustus zouden de leerlingen van start gaan. Maar op de één of andere manier bleven ze weg. André: “Ik dacht: waar blijven die kinderen nou? Onderweg naar de Albert Heijn kwam ik Hans een keer tegen. Ik vroeg hem of het er nog van ging komen. Toen bleek dat Hans op toestemming van de beheerder wachtte, terwijl de beheerder ervan uit ging dat Hans met hem contact zou opnemen. Toen was het snel geregeld!”

Ik heb geen groene vingers.

Inmiddels werken de leerlingen drie keer per week in de tuin. “Behalve als het regent”, zegt André erbij, “Maar dat is logisch”. Er zijn zelfs al ideeën voor de aanleg van een moestuingedeelte. Het is echt een verrijking voor de wijk! André, bescheiden: “Ik heb hier niet veel in betekend hoor. Het is puur de opzet van Renso. Maar ik was wel een belangrijke schakel, ja. Anders zouden we nu nog op ze wachten”. Zelf heeft hij weinig affiniteit met de tuin of met tuinieren. André: “Ik heb geen groene vingers. Maar het bezig zijn, het opknappen van dingen en de waardering die je terugkrijgt van de oudjes! Dat is mijn ding”.

alt-text

Hoe kwam André eigenlijk in Abtswoude Bloeit! terecht? Dat hij er het liefst wil blijven wonen staat niet ter discussie maar de weg er naartoe is geen gemakkelijke geweest. Met zijn vrouw en kinderen had hij een eigen woning. Hij werkte als machine-operator met ploegendienst in een fabriek en eigenlijk hadden zij de dingen best op orde. Maar André en zijn vrouw hadden kinderbijslag ontvangen terwijl zij daar geen recht op hadden.

Het ging ons eigenlijk voor de
wind en ineens niet meer.

Mede door laakbaar financieel bewind ontstond er een flinke belastingschuld. André: “Het ging ons eigenlijk voor de wind en ineens niet meer”. Ongeveer een jaar later liep bovendien zijn relatie op een scheiding uit en raakte André dakloos. En zo kwam hij aan de grond.

Ik heb na de scheiding eerst

op straat moeten slapen.

André: “Ik heb na de scheiding eerst een periode op straat moeten slapen. Eén keer kwam ik na de nachtdienst om 6:00 uur bij de dagopvang aan maar die was nog dicht. Toen ben ik verderop in de bosjes gaan liggen met een vuilniszak over me heen. Ik zag daar allemaal spuiten liggen. Dat wilde ik gewoon niet. Toen ben ik hopeloos naar de burgerpost gegaan”. Het leven op straat was slopend voor André. Hij werkte gewoon door, had onregelmatige diensten en op zijn werk verkocht hij mooi weer.

André: “Toen ik in die bosjes lag kwam er een vent in een geel pak naast mij staan. Ik dacht: ojee, word ik nu gepakt? Maar dat was gewoon iemand die ging pissen. Hij zag me niet eens!”

alt-text

In verband met zijn onregelmatige werktijden was de nachtopvang in eerste instantie geen goede match. Normaliter moet je daar om 7:00 uur ‘s ochtends de deur al uit. Als je nachtdienst hebt gehad tot 6:00 uur dan kom je daar dus niet tot rust. André: “Via de WMO kwam ik toch bij Perspektief terecht. Maar in combinatie met mijn werk ging ik redelijk snel achteruit.

Mijn baas heeft nooit

geweten dat ik dakloos was.

Een aantal mensen bij de nachtopvang zagen dat en zeiden op zeker moment: we kloppen wél op je deur maar je kunt blijven liggen. Kom er maar uit als je uitgeslapen bent! Toen begon ik er weer bovenop te klimmen”. Terugkijkend zegt André: “In die periode heeft mijn baas nooit geweten dat ik dakloos was. Hij heeft niks gemerkt”.

Pas toen André na circa negen maanden nachtopvang naar Abtswoude Bloeit! kon doorstromen, raakte hij in de ziektewet. De stress had zich opgebouwd en zijn bloed maakte te veel dioxine aan. André: “Het leek alsof ik dronken was. Ik had uitvallen die puur stress-gerelateerd waren”. André vertelde zijn baas dat hij dakloos geweest was en die vond het knap dat André zich al die tijd had gered zonder het te ventileren.

Het leek alsof ik

dronken was.

André: “Mijn baas reageerde eigenlijk wel met respect en bewondering”. Voor de scheiding kreeg André al eens een hartinfarct, ook vanwege de stress. André: “Toen wist nog niet waar het echt vandaan kwam. Nu leer ik ermee leven: als ik vlekken in mijn ogen zie moet ik stappen terug doen!” Inmiddels werkt André aan zijn re-integratie en bouwt hij de uren en shifts bij zijn werkgever weer op.

Mensen willen me eigenlijk

niet kwijt hier

Is alles dan weer in orde? Heeft André zijn leven weer op de rit? Nog niet helemaal! Hij zit zeker in de lift en werkt er hard aan. Maar een aantal zaken maakt zijn toekomst nog onzeker. Want hoewel hij het enorm naar zijn zin heeft bij Abtswoude Bloeit! moet hij binnenkort officieel doorstromen naar een andere woning, gezien de aard van het project. André: “Ik krijg alleen maar huizen aangeboden van rond de 1100 euro, wat nu nog niet kan.

Dat kan als ik aan het eind van dit jaar uit de schuldhulpverlening kom. Maar ze kijken niet naar uitgaven of wat overblijft. Mijn inkomen is modaal en daarom krijg ik die woningen aangeboden”. Gelukkig kunnen bewoners als André een half jaar uitstel aanvragen als zij na een jaar nog geen woning hebben. “En”, zegt André optimistisch, “Mensen willen me eigenlijk niet kwijt hier. Misschien kan ik wel blijven”.


“Bij mijn baan in een vijf-ploegensysteem heb je naast veel werken ook veel vrije tijd. Zo kan ik mijn huidige werk combineren met mijn werkzaamheden voor de woonkamer. En weinig slapen, daar ben ik aan gewend. Ik ben toch een moeilijke slaper!” Desgevraagd zou hij best in betaalde dienst willen voor de woonkamer.

Ik ben toch een

alt-text
alt-text

moeilijke slaper

André: “Het werk dat ik voor de woonkamer doe is heel leuk en bijzonder. Alleen qua salaris kunnen ze er niet aan tippen. Jammer voor ze dat ik al werk heb maar ik blijf trouw aan mijn baas. Ik wil best inleveren maar je hebt geen zekerheid: staat Abtswoude Bloeit! er over vijf jaar nog? Of over tien jaar? Dan ben je wel je baan kwijt! En voor een dubbeltje op de eerste rij werkt ook niet”.


Voorlopig leveren de afleiding, waardering en de onderlinge contacten André voldoende op. “Ik vind het heerlijk als ik Chrissie aan zie komen lopen en ik zie haar glunderen. Zij is kunstschilder, 75 jaar en heeft Parkinson plus staar aan haar ogen. Daardoor was zij met schilderen gestopt.

Op haar 75 ste schilderijen

te exposeren

Maar Remko van boven praatte op haar in dat het zo zonde was. Ik heb haar gevraagd of ze wil exposeren en nu komt dat mens elke ochtend effe kijken, met een glimlach op haar gezicht. Dat ze dat nog mag dromen om op haar vijfenzeventigste de schilderijen te exposeren! En als ze zin heeft komt ze hier in de woonkamer om te schilderen. Prachtig!”

Dat klanten van Perspektief en ‘de oudjes’ het goed met elkaar vinden is natuurlijk fijn. Maar zijn de studenten die in Abtswoude Bloeit! wonen ook al ‘geïntegreerd’? André: “Vorig jaar, in de zomer hielp ik een studente met het ophangen van een fotolijst. We hebben samen gezellig op het bed gestaan, zij hield de lijst vast. Maar verder is het een ander verhaal.

De jongeren zijn een

technische generatie

De jongeren zijn van een technische generatie. Zij praten vaak over computers en waar ze in studeren. Naar de oudjes toe is er weinig communicatie. Je ziet ze nog weinig beneden of vooral met elkaar, helaas. Een enkeling probeert te integreren en die komen erbij zitten. Maar ze zitten ook dikwijls bij moeders thuis. In plaats van naar onze kerstborrel te komen bijvoorbeeld, gaan studenten standaard naar hun ouders. Die hebben allemaal wel wat te doen natuurlijk”.

Dat er nog wat te verbeteren valt is voor André geen barrière. “Ik zie elke tegenslag als een uitdaging. Als je in je kamer gaat zitten mokken dan gebeurt er gewoon niks. Dan mok je over een jaar nog”. Liever zet hij zijn energie op een positieve manier in. Om de buurt bij Abtswoude Bloeit! te betrekken bijvoorbeeld, bekijkt André met Remko en Sami of ze de maandelijkse ‘Amerikaanse Party’ kunnen laten uitgroeien. André: “Je hoort veel klanten klagen over Perspektief. Waarom ze niet langer bij Abtswoude Bloeit! kunnen blijven wonen.

Foto’s: Leander Varekamp

Ze hebben je wel een

jaar onderdag gegeven.

Dan zeg ik: als Perspektief er niet was dan had je nu nog steeds op straat geslapen. Dat vind ik jammer van de mensen, dat ze dat vaak vergeten. Natuurlijk maakt Perspektief ook fouten, dat zijn net zo goed ook mensen. Maar ze hebben je wel een jaar onderdak gegeven. Als je geen huis kan vinden dan is het niet de schuld van Perspektief. Dan heb je zelf te weinig gedaan of heb je gewoon te maken met een ingewikkelde situatie”.