“Een lange weg naar succes”

Mariëtte en Karla over hun herstel

Karla (55) en Mariëtte (39)

Toén dacht ik: dat kan ik nooit. En nu

denk ik: ik ga het gewoon redden!

Karla (55) en Mariëtte (39). Twee oersterke vrouwen die stagelopen bij Stichting Perspektief. Hun verhalen liegen er niet om: ellende, ziekte, misbruik en mishandeling. Maar beiden zijn ze in opleiding om ervaringskundige te worden zodat zij anderen professioneel kunnen helpen bij hun herstel. Mariëtte: “Ik had nooit kunnen denken dat ik mijn eigen opgedane kennis –echt vervelende dingen- kon omzetten in iets positiefs”. Karla: “Toén dacht ik: dat kan ik nooit. En nu denk ik: ik ga het gewoon redden!”

Mariëtte gaat al een tijdje mee bij Perspektief. Ooit kwam zij binnen bij de ‘code rood’-opvang van Wende in Zoetermeer. Code rood: je hoeft nog niet eens te weten onder welke omstandigheden zij daar precies terechtkwam om aan te voelen dat het ernstig was. Ook Karla heeft een hele weg afgelegd. Toch kwam zij pas in 2014 in aanmerking voor ambulante woonbegeleiding bij Perspektief.

Ooit kwam zij binnen bij de
'code rood' opvang van Wende

Evenals Mariëtte werd Karla slachtoffer van misbruik en mishandeling. Karla kreeg, naast haar lichamelijke aandoeningen, de diagnose Bipolaire Stoornis type 2. “Ik werkte als Crisiskaart Consulent in Gouda en van daaruit herkende ik alle symptomen. Ik maakte zelf het puzzeltje compleet!”

Mariëtte puzzelde ook wat af om grip te krijg op haar problemen. “Mijn verhaal wijkt af van dat van anderen. Men heeft verschillende keren geprobeerd om mij de diagnose Borderline te geven maar ik dacht: ik heb iets anders nodig”. Omdat zij ondanks alle hulp en therapie onvoldoende herkenning vond, is Mariëtte zelf gaan zoeken.

Mijn verhaal wijkt af

Uiteindelijk stuitte zij op het Narcistisch Slachtoffer Syndroom. Mariëtte ploegde “Het Verdwenen Zelf” van Iris Koops door en met dit boek over herstellen van narcistische mishandeling onder haar arm ging zij naar haar behandelaar. Mariëtte: “Het is geen officiële diagnose maar dat zou het wel moeten zijn! PTSS [Posttraumatische Stress-stoornis, red.] is véél te breed”.

Je moet je er bewust van zijn

dat je zelf regie kunt nemen

Met ups en downs werkten Mariëtte en Karla ondertussen aan hun herstel. Maar terugvallen of opnames kregen hen er niet onder. Beiden krabbelden zij steeds weer op en stapje voor stapje kwamen zij vooruit. Mariëtte: “Je moet je er bewust van zijn dat je zelf regie kunt nemen en een omzwaai van probleem naar herstel kunt maken. Anders blijf je hangen in de slachtofferrol en richt de aandacht zich steeds op wat er niét goed gaat in plaats van hoe je kunt herstellen. Als ik nu aandacht krijg, is het positieve aandacht”.

Hun deelname aan een herstelgroep bij Perspektief deed dat besef groeien. De één nam deel aan een vrouwengroep en de ander kwam in een gemengde groep terecht. Maar hun ervaringen zijn even positief. Karla: “Hier heb ik voor de eerste keer écht mijn verhaal verteld. Daardoor kon ik mijn verleden integreren met het heden. Het is echt een onderdeel van mijzelf geworden! Ik vond herkenning en erkenning”. Karla vertrouwde haar levensverhaal ook aan het papier toe en liet het aan haar psychiater lezen. “Jeetje!”, reageerde die, “Ik wist niet dat je dat allemaal hebt meegemaakt!”

Karla en Mariëtte ontmoetten elkaar pas in de klas van Howie the Harp Rotterdam. Zij schreven zich onafhankelijk van elkaar in voor de opleiding tot ervaringsdeskundige omdat zij hun eigen ervaringen wilden gaan inzetten om anderen te helpen.

Ik had nooit kunnen denken
weer een opleiding te doen

Karla: “Ik had nooit kunnen denken dat ik weer een opleiding zou gaan doen. Ik maakte me zorgen!” Maar vergis je niet: de opleiding is best pittig. Karla: “Ik ben per week van 8 uur werk naar vier schooldagen gegaan. En nu heb ik een stageweek van 24 uur. Dat is nogal een verschil”.

Maar ondanks mijn ziekte ben

ik doorgegaan met de opleiding

Mariëtte vindt het ook een flinke kluif. “In de klas, binnen het werkveld en in de interactie… Er zijn zoveel triggers!” Karla kreeg zelfs weer met terugval te maken: “Ik viel in slaap in de klas. Zodoende ben ik met de medicatie gestopt. Langzaam, om te voorkomen dat ik manisch werd. Maar het ging toch weer mis: ik werd depressief. Toen ben ik weer medicatie gaan gebruiken en heb maanden nodig gehad voor mijn herstel. Maar ondanks mijn ziekte ben ik doorgegaan met de opleiding”.

Voor mij is de opleiding

een eindsprint naar succes

Nu lopen Mariëtte en Karla dus stage bij Perspektief, als assistenten van degene die de herstelgroepen leidt, nota bene. Daarmee ronden zij straks hun opleiding tot ervaringsdeskundige af en dan begint voor hen het solliciteren. Want een betaalde baan als ervaringsdeskundige bij Perspektief is tot op heden nog niet gegarandeerd. Karla: “Voor mij is de opleiding een eindsprint naar succes. Ik leer zoveel dingen bij Howie! Veel dingen die ik onbewust al wist. Het is de bekroning van alles wat ik heb meegemaakt; van alles wat ik ben. Ik krijg nu een certificaat! Het vervolmaakt wat ik al in me had”.

Waar gaan zij zich dan straks op richten, als hun opleiding is afgerond? Mariëtte wil in ieder geval het Narcistisch Slachtoffer Syndroom een duidelijker gezicht geven. Haar ervaringsdeskundigheid kan binnen en buiten de vrouwenopvang van toegevoegde waarde zijn. Er valt nog zoveel te winnen! Karla wil zich het liefst nuttig maken over de gehele linie. “Ik heb te maken gehad met problematiek van uiteenlopende aard en heb ondervonden dat ieders situatie verschilt. Daarom wil ik oog hebben voor het individu, voor het unieke verhaal”.

Want als je zelf goed herstelt
dan kun je anderen helpen

Terugkijkend op alle kleine stapjes en hun lange weg naar herstel hadden Mariëtte en Karla zelf ook graag hulp van een ervaringsdeskundige gehad. Mariëtte: “In het huidige behandelklimaat wordt de inzet van ervaringsdeskundigen soms nog als bedreiging gezien maar het is juist een aanvulling op het behandelaanbod”. Karla: “Want als je zelf goed herstelt dan kun je anderen daar goed bij helpen. Dan is een CV van ellendige ervaringen juist een pré”. “Ja”, grappen Mariëtte en Karla: “Hoe langer je lijst, des te beter het is!”