“Ik heb een groot hart”

“Ik wil dit gewoon”

Tamara (28) en Remko (48))

Er wordt te makkelijk over gedacht,

zo van: dat doen we wel effe

Heb je ooit overwogen om een nier af te staan? Tamara (28), oud-klant van Stichting Perspektief, twijfelde geen moment. Ze kende de twintig jaar oudere Remko amper. Via haar vriend Sami hoorde ze over Remko’s nierprobleem en diens afhankelijkheid van dialyse. Zij speurde het Internet af, liet zich grondig onderzoeken, overlegde haar wens en besloot. “Ik heb een groot hart”, zei Tamara kort voor de transplantatie, “Ik wil dit gewoon”.

“We kenden elkaar niet heel goed”, vertelt Remko. “Ik heb mensen wel 30 keer horen zeggen dat ze het wilden en als puntje bij paaltje kwam, haakten ze af. Tamara: “Er wordt te makkelijk over gedacht, zo van: dat doen we wel effe. Maar je wordt helemaal binnenstebuiten gekeerd en dat moet je ervoor over hebben”. Remko: “Ze denken: ik ga naar het ziekenhuis, ze trekken hem eruit, douwen hem er bij jou in en morgen kun je weer werken. Maar zo gaat het niet”.

alt-text

Tamara: “In het lichamelijk vooronderzoek hebben ze wel tien liter bloed van me afgenomen. Ik moest drie dagen urine opvangen en inleveren, heb een hartonderzoek gehad, vierentwintig uur een bloeddrukmeter op gehad en ik moest zo’n grote buis in voor een scan. Dat vond ik eigenlijk nog het spannendst: stel ze vinden wat, wat dan?” Maar ze vonden geen enge dingen. Tamara: “Wel bleek ik ook letterlijk een groot hart te hebben. Ik moest ervoor naar de cardioloog en heb een echo gehad. Maar ondanks die vergroting was het allemaal goed”.

Stel ze vinden wat, wat dan?

Doordat Tamara en Remko ook een medische match bleken, kreeg de operatie groen licht. Remko, kort voor de ingreep: “Ik sta al zes jaar op de donorlijst. Ik heb een klein stofje dat Tamara ook heeft en een ander niet. Het is best zeldzaam!” Tamara: “We denken wel dat het zo bestemd is maar zijn ook nuchter. Het lot bepaal je zelf en je krijgt wat je verdient”. “Oh ja?”, plaagt Remko, wijzend op de grootte van zijn duim. “Ik krijg maar zo’n dingetje van je! Als dat alles is wat ik verdien…” Tamara: “Ik geef je je leven! Ik kan ook nog afhaken”.

alt-text

Tamara woont ongeveer anderhalf jaar weer helemaal op zichzelf. Zij heeft een betaalde baan en studeert binnenkort af als Persoonlijk Begeleider Gehandicaptenzorg. Haar vriend Sami heeft ook een eigen huisje en Remko woont nog in de Short Stay bij Perspektief. Tamara: “In 2016 ben ik alles kwijtgeraakt. Mijn ex heeft me goed belazerd. Waar er twee kijven hebben er twee schuld maar hij betaalde de huur niet. Daardoor zijn we het huis uitgezet”. Ten langen leste belde Tamara bij de nachtopvang aan. Daar verbleef zij elf maanden en ontmoette zij Sami.

Nu ik niks meer heb krijg ik

weer de juiste mensen om me heen

Remko werd ook belazerd door zijn ex. ”Ik zat met mijn nieren en het ziekenhuis. Het probleem kwam vanuit mijn hart. Ik heb een hartoperatie gehad en ben tien maanden lang ‘ziekenhuis in-ziekenhuis uit’ geweest. Het betalen van de huur liet ik aan mijn vriendin over. Twee maanden na de operatie is zij is met de noorderzon vertrokken, ik heb geen idee waar ze is”. Tamara: “Oh?” Remko: “Het bleek dat ze al anderhalf jaar weg was bij haar werk. De spaarrekening was leeg, de bankrekening was leeg en ik had een huurschuld”.

alt-text

Sami maakte zich zorgen over de transplantatie. “Wat als wij kinderen krijgen en die mankeren wat?” Tamara zei: “Dat is doemdenken, daar ga ik nu niet over nadenken”. Ook Remko stond er nuchter in: “Als het misgaat dan ben ik wel weer mijn vrijheid kwijt.

Als het mis gaat dan ben ik

wel weer mijn vrijheid kwijt

En haar nier, dat is zonde voor Tamara. Dan heeft zij hem afgegeven voor Jan Lul en moet ik weer op zoek naar een nieuwe”. Tamara, overtuigd: “Ik weet dat hij er goed voor zorgt. Anders krijgt hij van mij op zijn flikker! En als de nier niet aanslaat heb ik mijn best gedaan. Het komt niet tussen ons in, we zijn te nuchter. Waarschijnlijk maken we er nog grappen over ook”.

De daadwerkelijke transplantatie vond plaats op 7 februari 2019, duurde een aantal uur en pakte goed uit. Na afloop had Tamara aanvankelijk veel pijn en moeite met ademhalen. Gelukkig knapte ze vrij snel op en werd zij rap uit het ziekenhuis ontslagen. Natuurlijk moest Tamara het die eerste periode rustig aan doen maar eigenlijk is zij daar helemaal de persoon niet naar. Tamara, twee weken na de transplantatie: “Ik zit mezelf in de weg. Ik ben geen type om stil te zitten! Als ze van mijn werk vragen of ik een dienstje kan draaien dan zou ik het doen”.

Zijn mond heeft na de operatie
zowat niet stilgestaan!

Remko had direct weer praatjes voor tien; de narcose was nog nauwelijks uitgewerkt. Ooggetuigen: “Zijn mond heeft na de operatie zowat niet stilgestaan!” Hij moest langer in het ziekenhuis blijven dan Tamara maar na circa twee weken kon ook Remko weer naar huis. Voor controle hoeft hij nu nog maar eens per week naar het ziekenhuis. Voorheen moest hij wel 3 tot 4 keer in de week gedialyseerd worden. Remko, terug in de Short Stay: “Soms denk ik ineens: Hoe laat is het? Ik moet naar het ziekenhuis! Maar dat hoeft alleen maar op maandag”.

Nu, een klein half jaar verder, gaat het nog steeds goed met Tamara en Remko. Tamara is weer volop aan het werk en kon laatst gewoon mee met de bewonersvakantie van haar werk. Remko: “Zij heeft wel een dippie gehad en kreeg last van de wond”. Maar naarmate de tijd vordert kan zij haar bezigheden gewoon weer oppakken als voorheen. Tamara: “Ik hoef mijn levensstijl niet aan te passen. Ik krijg jaarlijks een controle, krijg voorrang als mijn nier slecht gaat functioneren en moet gezond eten. Maar er zijn bij mijn weten verder geen restricties. Ik hoef geen afstotingsmedicijnen. Hij is eruit en dat is het”.

Door Tamara heb ik een

tweede kans gekregen!

Voor Remko is het een wereld van verschil. Zijn herstel gaat buitengewoon voorspoedig en de nier slaat beter aan dan verwacht. Remko: “Ze snappen er geen klote van! Ik mocht na twee maanden alweer fietsen en mijn pillen zijn op het niveau van een half jaar verder. Dat maken ze niet vaak mee”. Toch moet Remko er ook voor werken: “Ik moet een heel protocol volgen. Normaal ga ik links als ze zeggen dat ik rechtsaf moet. Mijn familie zegt: voor het eerst houdt hij zich nu aan de regels! Toch zijn er geen garanties. Ondanks alles kan de nier er ineens mee stoppen”. Maar daar ligt Remko niet wakker van. “Door Tamara heb ik een tweede kans gekregen! Ik ben gelukkiger dan ooit”.